Bir kalp dururken, bir başka kalp atabilir!

Gülüzar Akay / Gazeteci /

Bir gün hepimizin ihtiyacı olabilir…

Neye mi? Bir kalbe, bir böbreğe, belki de bir karaciğere…

Ama iş başkasının hayatını kurtarmaya gelince nedense ülkemizde büyük bir çoğunluğun bahanesi var.

Kimi korkuyor, kimi tereddüt ediyor…

Kimi konuya tam hakim olmadığı için diyelim, inançları gereği diyelim, kimi de hiç düşünmemeyi, ötelemeyi tercih ediyor…

Nasıl olsa bugün sağlıklıyız, sonrasına sonra bakarız şeklinde konuyu beyninde direkt kapatıyor.

***

Bir de benim gibi düşünüp, düşünmekle kalmayıp, harekete geçenler var!

Ama inanın rakamlar da bunu destekliyor kocaman bir azınlığız!!!

Uzun girişten de anlaşılacağı üzere konumuz: “Organ ve Doku Bağışı”

Her yıl ülkemizde 3-9 Kasım tarihleri arasında “Organ Bağışı ve Nakil Haftası” olarak kutlanmaktadır.

Biz işin ‘kutlama’ kısmını şöyle bir kenara bırakıp, anlam ve önemini anlatmaya çalışalım.

***

Ölürken bile hayat verebilmek ne kadar büyülü değil mi?

İşin biraz sıkıcı kısmıyla yani rakamlar ile devam etmeliyim ki; konunun vahametini anlayabilelim!

Türkiye’de bugün güncel sayıyla 30 bin 675 kişi organ nakli bekliyor.

Sadece 2025 yılında 4 bin 769 kişi nakil beklerken hayatını kaybetti!

Yani günde 13 insan…

Bu rakamların her biri önce birey, sonra da aile.

Her  bir aile, bir bekleyiş, bir umut ve bazen de yarım kalan bir hayat demek!

Dünyada 2025 yılında gerçekleştirilen organ nakillerinin sayısı 183 bin 800’ü aşmış durumda.

Tıp ilerliyor, teknoloji gelişiyor, cerrahlar mucizelere imza atıyor.

Burada bir es verip ülkemizde organ bağışı ve nakli ile ilgili, mucizeler yaratan, biricik hayatlar kurtarıp, bizlere organ naklinin ve bağışının önemini büyük bir özveri ile anlatan, değerli hocamız Sayın Prof. Dr. Mehmet Haberal’a şükranlarımızı sunmalıyız.

***

Kaldığımız yerden devam edecek olursak.

Bütün bu gelişmelerin önünde hâlâ çok insani bir engel var.

Bağışçı eksikliği…

Türkiye’de de binlerce nakil gerçekleştiriliyor.

Fakat önemli bir ayrıntı var. Nakillerin büyük bölümü canlı vericilerden yapılıyor.

Yani çoğu zaman bir anne çocuğuna, bir kardeş kardeşine, bir eş eşine organ vererek hayat kurtarıyor.

Peki, neden kadavradan organ bağışında aynı duyarlılığı gösteremiyoruz?

***

Organ Bağışı: İnanç mı, önyargı mı, vicdan mı?

Girişte saydığımız gerekçeleri biraz daha açacak olursak;

Organ bağışına karşı çıkanların bir kısmı beyin ölümünü ölümle aynı şey olarak kabul etmekte zorlanıyor.

Bir kısmı beden bütünlüğünün bozulacağını düşünüyor.

Bir kısmı da dini açıdan sakıncalı olabileceği endişesini taşıyor.

Oysa beyin ölümü bir koma hali değildir, bitkisel hayat değildir. Tıbben geri dönüşü olmayan bir durumdur.

Dini boyutuna gelince…

Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu, 9 Nisan 2025 tarihli kararında belirli şartlarla organ naklinin caiz olduğunu açıkça ifade ediyor. Hastanın hayatını kurtarmak, tıbbi gereklilik, rıza, ticari amaç taşımama ve devlet denetimi bu şartların başında geliyor.

Elbette herkesin bedeni, inancı ve kararı kendisine aittir.

Organ bağışı gönüllülük esasına dayanmalıdır.

Kimse zorlanamaz…

Ancak kararımızı korkulara, kulaktan dolma bilgilere ve yanlış inanışlara teslim etmek zorunda da değiliz.

***

Bir gün hepimiz bir organa ihtiyaç duyabiliriz!

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı geldi:

Günün birinde bizim hayatımızı kurtaracak bir organa ihtiyaç duyduğumuzda, toplumun bağış konusunda duyarlı olmasını bekleyeceğiz!

Peki, biz bugün o toplumun bir parçası olarak ne yapıyoruz?

İnsan bazen yaşarken değil, geride bıraktığı iyilikle ölümsüzleşir.

Kim bilir, belki de ölümden sonra bırakabileceğimiz en anlamlı miras, bir başka bedenin sayemizde nefes almaya devam etmesidir…

İlgili Makaleler

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Etkileşimde Kalın

0BeğenenlerBeğen
0TakipçilerTakip Et
0TakipçilerTakip Et
Haber hür, yorum kutsal!spot_img

SON HABERLER