Düşünce Durağı / İyi ki bu dünyadan geçtin Atam…

Zehra Sürmeli / Ph.D. Sosyolog

Bazı insanlara hiç sarılamazsınız. Seslerini kendi kulaklarınızla duyamaz, gözlerinin içine bakıp teşekkür edemezsiniz. Ama hayatınız boyunca onların iyiliğini, cesaretini ve size bıraktıklarını hissedersiniz.

Ben seni hiç görmedim Atam.

Sesini bir odanın içinde duymadım. Elini sıkmadım. Gözlerinin içine bakıp sana teşekkür etme fırsatım olmadı.

Ama sen benim hayatımda hep vardın.

Okula ilk adım attığım gün, bir kitabın sayfalarını açtığımda, kendi düşüncelerimi korkmadan dile getirdiğimde, bir kadın olarak hayallerimin peşinden gidebildiğimde…

Ben farkında olsam da olmasam da senin açtığın yollardan yürüyordum.

Çocukken fotoğraflarına bakardım. O ciddi bakışlarının ardındaki insanı anlamaya çalışırdım. Büyüdükçe öğrendim ki o bakışların ardında yalnızca bir komutanın kararlılığı değil, bir milletin geleceğini omuzlarında taşıyan bir insanın yorgunluğu da varmış.

Ne çok mücadele etmişsin Atam…

Ne çok insanı kaybetmiş, ne çok acıya tanıklık etmiş, ne büyük sorumluluklar üstlenmişsin.

Üstelik bütün bunları yalnızca kendi hayatın için değil, çoğunu hiç tanımayacağın insanlar için yapmışsın.

Benim için de…Henüz dünyaya gelmemiş milyonlarca çocuk için de…

Bugün dönüp kendi hayatıma baktığımda sana olan minnetimin neden bu kadar derin olduğunu daha iyi anlıyorum.

Ben okuyabildim Atam. Kendi düşüncelerimi geliştirebildim. Mesleğimi seçebildim. Yazabildim, konuşabildim, sorgulayabildim.

Bir kadın olarak yalnızca birilerinin kızı, eşi ya da annesi olmanın ötesinde, kendi adıyla, kendi emeğiyle var olabilmenin değerini öğrendim.

Biliyorum, bunların hiçbiri gökten inmedi.

Birileri bu ülkenin kız çocuklarının kaderinin değişebileceğine inanmak zorundaydı.

Sen inandın.

Birileri kadınların da hayatın her alanında söz sahibi olabileceğini savunmak zorundaydı.

Sen savundun.

Birileri bu topraklarda doğan çocukların, yoksulluğun ve cehaletin kendilerine çizdiği sınırları aşabileceğine inanmak zorundaydı.

Sen o kapıları açtın.

Ve ben bugün, hiç tanımadığım bir insanın kendi hayatımda bıraktığı izleri düşündüğümde, içimde tarif etmesi zor bir duygu hissediyorum.

Hem sonsuz bir minnet hem de derin bir hüzün…

Çünkü bazen insan, kendisine çok şey borçlu olduğu birine teşekkür edememenin eksikliğini hissediyor.

Keşke bir kez olsun karşına çıkabilseydim Atam.

Sana büyük sözler söylemezdim.

Belki yalnızca ellerini tutar, gözlerinin içine bakar ve şöyle derdim:

“Ben senin hayalini kurduğun Cumhuriyet’in kız çocuklarından biriyim. Okudum, öğrendim, kendi ayaklarımın üzerinde durdum. Bana bıraktığın imkânların değerini biliyorum. Teşekkür ederim.”

Sonra belki susardım.Çünkü bazı duyguların devamını kelimeler getiremiyor.

Bugün 10 Kasım…

Yine saat dokuzu beş geçe hayat duracak. Ama ben o sessizlikte yalnızca seni kaybettiğimiz günü düşünmeyeceğim.

Yaşayabileceğin hâlde yaşayamadığın yılları, göremediğin yarınları, uğruna mücadele ettiğin çocukların bugün büyümüş hâllerini düşüneceğim.

Bir de sana anlatmak isteyeceklerimi…

Bu ülkenin hâlâ senin düşüncelerine, akla, bilime, vicdana ve birbirimizi anlamaya ne kadar ihtiyacı olduğunu…

Bazen emanetine yeterince sahip çıkamadığımızı düşündüğümde duyduğum üzüntüyü…

Ve bütün bunlara rağmen içimde yaşatmaya çalıştığım umudu…

Çünkü sen bize umutsuzluğa teslim olmamayı öğrettin.

Şimdi geriye dönüp bakınca daha iyi anlıyorum:

Bir insanın büyüklüğü yalnızca yaşadığı dönemde yaptıklarıyla ölçülmüyor. O insanın, kendisinden yıllar sonra doğan birinin hayatında nasıl bir iz bıraktığıyla da anlaşılıyor.

Sen benim hayatımda hiç karşılaşmadığım ama çok şey borçlu olduğum insansın Atam.

Ve biliyorum ki sana olan borcumu yalnızca özlemle, gözyaşıyla ya da güzel sözlerle ödeyemem.

Ancak düşünerek, öğrenerek, üreterek, insan onurunu savunarak ve senden aldığımız emaneti gelecek kuşaklara taşıyarak bu minnetin hakkını vermeye çalışabilirim.

İyi ki doğdun.

İyi ki bu toprakların kaderine dokundun.

İyi ki bizden önce bu dünyadan geçtin Atam…

Sana sarılamayan ama sana yürekten teşekkür eden Cumhuriyet kadınlarından biri olarak…

Seni yalnızca 10 Kasım’da değil, yaşayabildiğim her özgür günde minnetle anıyorum.

İlgili Makaleler

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Etkileşimde Kalın

0BeğenenlerBeğen
0TakipçilerTakip Et
0TakipçilerTakip Et
Haber hür, yorum kutsal!spot_img

SON HABERLER